Dag 219: Ellen Roos (www.ellenroos.nl)

 Keramische reliëfs en objecten 

Opleiding
Ellen Roos volgde de opleiding beeldhouwen aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam. Na deze opleiding voltooid te hebben, specialiseerde zij zich in keramiek. Ze startte als keramiste en werd docente keramisch vormen.

 

Inspiratiebron
De natuur is haar inspiratiebron. De vormen zijn deels geinspireerd door organisch materiaal, zoals kristallen, gesteenten en bodemlagen, maar ook koralen, andere zee-organismen en vormen van bladeren.

 

Werkwijze
De basisvorm wordt van uitgerolde plakken klei opgebouwd, om daarop dan de eigenlijke compositie van dunne lappen klei te maken.
De glazuren zijn zacht van kleur, licht- en schaduwwerking spelen daardoor een subtiele rol. Ellen werkt met aardewerk- of steengoedklei. De reliëfs worden in een elektrische oven gebakken op 1040 tot 1260 graden.

 

Exposities & collecties
Ellen Roos exposeert in binnen- en buitenland. Haar werk is verder te zien bij bedrijven, overheidsgebouwen, kunstuitleen organisaties en particulieren.

 

Atelier
Op de link hieronder kun je zelf een kijkje nemen in het atelier van Ellen Roos. Met behulp van de knoppen kun je het panorama zelf bedienen en als het ware in het atelier zelf zijn. http://www.ellenroos.nl/over-2/

De foto’s van de objecten van Ellen spreken voor zich. Objecten waar ik lang naar kan kijken, want het lijkt soms alsof ze leven. Ik snap de werkwijze zoals Ellen die beschrijft, maar als ik zie wat het uiteindelijke resultaat is, dan denk ik: ‘hoe doet ze dat?’ Hoe kun je zoiets voor elkaar krijgen met klei?

Ellen exposeert op diverse beursen en heeft ook een aantal keren reliëfs gemaakt voor een prijsuitreiking. Ik heb al eerder een blog geschreven over een Ellen die werkt met klei, en ook nu had ik weer het gevoel dat ik dat ooit zelf eens wil proberen. Heerlijk bezig zijn met de klei, onder je handen komt iets moois vandaan. Niet meer in je hoofd bezig zijn, maar met je gevoel.  

Het zal er zeker ooit een keer van komen, want ik word regelmatig geconfronteerd met mensen die werken met klei. Of met een artikel in een tijdschrift met daarin hele mooie zelfgemaakte koffiekopjes.  Of een beeld bij een tante in de tuin, die zo mooi van vorm is dat ik die heel graag zou willen namaken. En nu weer Ellen Roos. En volgens mij werkt het zo dat je net zo lang geconfronteert wordt met datgene wat je nog niet hebt opgelost of nog heel graag wilt, totdat je het hebt begrepen. En ik ben blij dat klei daarbij hoort. 

Advertenties

Dag 86: Ellen Urselmann (www.ellenurselmann.com)

Ook Ellen Urselmann reageerde enthousiast op mijn Ellen-oproep op Twitter. Ze had op mijn blog gekeken, maar miste wel wat fotomateriaal. En dat ben ik eigenlijk wel met haar eens. Het doel van mijn blog is schrijf-discipline. Mijn doel is niet om alles op te leuken met plaatjes. Maar aangezien het schrijven steeds sneller gaat, en ik zulke leuke en interessante Ellens heb, is het heel leuk om er visueel bij te gebruiken. Dat kan ook veel verduidelijken, of leesbaarder maken. Dus bij deze naast het geschrevene ook foto’s van het werk van Ellen Urselmann. Ik vind het ontzettend mooi wat ze maakt.

Ellen Urselmann is in 1978 geboren in Venlo. Ze woonde respectievelijk in Venlo, Maastricht, Amsterdam, Kaapstad en Baarlo. In 2000 studeerde ze af aan de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht en in 2003 studeerde ze af aan de afdeling glasvormgeving van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam.

Ellen Urselmann exposeerde haar werk in diverse galerieën en musea. Onder andere Galerie Judy Straten, Braggiotti Gallery, Stellenbosch Gallery en het gemeente museum Den Haag toonden haar werk. Op beurzen als PAN Amsterdam, Object Rotterdam en Berliner Liste presenteerde ze recent werk.

Ze werd genomineerd voor de driejaarlijkse Bernardine de Neeve Prijs. Urselmann vertegenwoordigde Nederland in de European glass context in Bornholm, Denemarken. Internationale erkenning kreeg ze in 2006 met het winnen van de European Young Artist Prize. Als (gast)docent was en is Urselmann verbonden aan diverse onderwijsinstellingen zoals de Academie Beeldende Kunsten Maastricht.

Ellen Urselmann legt het ongrijpbare vast. Een gedachte, een gevoel, nét op dat ene ogenblik voordat het niet meer tastbaar is. De kwetsbaarheid van het heden, de spanning tussen de toekomst en het verleden. Tussen ooit krijgen en nooit meer hebben. Ze vangt gedachtes op het moment dat ze ongrijpbaar dreigen te worden. Stilstaan op het spannendste moment, even met beide benen op de grond. Ellen Urselmann stelt de vraag: hoe zijn we hier gekomen, hoe nu verder…

Deze laatste alinea vond ik zo ongelooflijk mooi, vooral ook omdat het precies verwoord wat ik in haar werk zie. Gedachtes vangen op het moment dat ze ongrijpbaar dreigen te worden vind ik ook een herkenbaar gevoel. Soms gebeurt er iets waar ik niet goed mee overweg kan, en dan vraag ik mezelf af waarom. En waar dat gevoel vandaan komt. En dan voel ik dat ik bijna bij het antwoord ben, maar dan glipt het toch weer weg. Ik ben dan zo iemand die erover blijft piekeren, want ik wil achter die wand komen die ik zelf heb opgebouwd, om te zien wat ik nou eigenlijk echt voel over bepaalde dingen. Maar meestal is de beste manier om het los te laten, en dan ineens zie ik het. Of voel ik het.

Vooral bij het object met de kraan zie ik deze vergelijking. De druppel blijft altijd een poos hangen, maar is dan ook ineens verdwenen. En het object genaamd ‘Stop forgetting’ vind ik dan weer heel leuk gevonden: doe de stop erop om het niet te vergeten.
(Althans, dat zie ik erin).

De ketting van kralen en een zandloper ‘Time’ vind ik helemaal prachtig. Mooi om te dragen en je ervan bewust te worden dat de tijd jouw tijd is. Dat het belangrijk is om jouw tijd op jouw manier in te vullen. Hij gaat al zo snel. Bij deze ketting kun je de zandloper ook even liggend houden. Om, zoals Ellen zo mooi beschrijft: ‘Stil te staan op het spannendste moment, even met beide benen op de grond.’