Dag 349: Ellen Ruppel Shell (www.ellenruppelshell.com)


OB-ED311_0727ch_D_20090727143939

Wereldwijd zijn er een miljard mensen met overgewicht. Obesitas is de meest voorkomende en duurste voedingsstoornis van de eenentwintigste eeuw, en in de researchindustrie die zich ermee bezighoudt gaan biljoenen om.

Ellen Ruppel Shell schreef een diepgaand onderzoek over ‘globesity’, waarom de wereld zo dik is geworden en wat eraan te doen is. Ze beschrijft de geschiedenis van de zwaarlijvigheid vanaf de Venus van Willendorf, 25.000 jaar geleden, tot aan de hedendaagse afslankindustrie, en schetst hoe obesitas evolueerde van een karakterzwakte, die in het hiernamaals bestraft werd met ‘banketten in de hel’, tot een ziekte waarvoor zinnige behandelmethoden zijn. En ze reisde naar het huidige Micronesie, waar de introductie van het westerse eetpatroon desastreuze gevolgen had voor de bevolking.

In landen met een westers voedingspatroon is dik zijn een groeiend probleem en daarmee werd obesitas een interessant en financieel aantrekkelijk onderzoeksgebied. Waarom wordt de ene mens dik en de andere niet? Uit onderzoeken blijkt dat het vooral een biologisch probleem is, meer dan een gedragsprobleem. De neiging tot over-eten kan veroorzaakt worden door een genetische afwijking. Toedienen van eetlustremmers leek de gedroomde oplossing, maar het probleem blijkt veel ingewikkelder te zijn. Naast mogelijke biologische afwijkingen wordt obesitas wel degelijk veroorzaakt door de wisselwerking tussen een dieet met veel vet en de leefstijl. Weinig bewegen (onder anderen kinderen die veel tv kijken of voor de computer zitten), minder sportlessen op scholen en het algemene gevoel van tijdgebrek waardoor voor gemaksvoedsel wordt gekozen als kant en klaarmaaltijden en de steeds grotere porties in fastfoodketens. Boeiend geschreven en zeer steekhoudend: leesvoer voor beleidsmakers ten aanzien van het kwalitatieve aanbod in personeels-, school- en sportkantines en ook voor docenten voedingswetenschappen.

De portretten van mensen die worstelen met hun overgewicht vormen de intrigerende rode draad in een boek dat behalve een speurtocht naar de genetische basis van obesitas ook een onderzoek naar de invloed van levensstijl en eetcultuur is.

Zorgelijk. Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik lees over het boek van Ellen. En heel goed dat ze hier een boek over heeft geschreven. Want ik denk inderdaad ook dat obesitas een groot probleem is.

Ik heb geen onderzoek gedaan en ik ben geen wetenschapper. Maar ik loop wel af en toe op straat en zie hoeveel dikke mensen er lopen. Sommigen een klein beetje, maar sommigen ook echt heel dik. Ook ik denk vaak ‘misschien kunnen ze er gewoon niets aan doen’, want dat zal in sommige gevallen zeker waar zijn. En zie jezelf maar eens te beheersen in een supermarkt, met al die verleidingen. Een gewoon koekje is bijna niet meer te vinden in het rek, het wordt omringt door koekjes met chocola, of met chocola en nootjes, of met chocola en nootjes en caramel. Alles is meer, meer, meer. Ik hou er echt helemaal niet van. Ik neem bijna altijd de naturel versie van alles wat ik koop, want alle extra toevoegingen vind ik vaak, naast dat het nog ongezonder is, helemaal niet lekker.

Ik voed mijn kinderen ook op met de wetenschap dat ze met mate moeten eten, dat ze moeten opletten omdat ik niet wil dat ze te dik worden. Ik vertel ze dat ze ermee gepest kunnen worden op school, en dat ze lichamelijk klachten kunnen krijgen. Ook praat ik met ze over het belang van bewegen. Het zijn drie jongens, dus ze zijn van zichzelf al (heel) erg bewegelijk. Ze spelen graag buiten en voetballen meerdere malen per week. Maar nu ze ouder worden zie ik ook de scherm-activiteiten erin sluipen: iPad, DS en computer zijn favoriet. En deze spellen zijn allemaal zittende activiteiten.

Nu zitten ze nog op de basisschool, geef ik ze brood mee en een liga, en heb ik nog enigszins controle op wat ze eten. Maar over een paar jaar gaan ze naar de middelbare school en wat gebeurt er dan? Gaan dan de boterhammen de prullenbak in en wordt het vervangen door roze koeken of patat? Dat schijnt op heel veel scholen allemaal verkocht te worden. Ik heb eens gelezen dat als je kinderen zelf hun brood laat klaarmaken, dat ze dan meer moeite hebben om het weg te gooien. Dat ze dan meer beseffen hoeveel werk ze eraan gehad hebben om het klaar te maken ofzo. En natuurlijk zal er zeker wel wat gekocht worden op school, dat deed ik zelf vroeger ook. Maar ik hoop dat ik ze tegen die tijd genoeg heb bijgebracht om ze zelf na te laten denken over de eventuele gevolgen van dit soort voedsel. Zodat ze met een lekker energiek en gezond lijf hun leven doorgaan. Dat vind ik een mooi streven. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s