Dag 341: Ellen Feldman (www.ellenfeldman.com)


ellen-4

Ellen Feldman, a 2009 Guggenheim fellow, is the author of Next to Love, ScottsboroThe Boy Who Loved Anne Frank, and Lucy. She writes both fiction and social history, and has published numerous book reviews.

Ellen has lectured extensively around the country and in Germany and England.  She enjoys talking to book groups in person, on the phone, or via the web.

Ellen grew up in northern New Jersey and attended Bryn Mawr College, from which she holds a B.A. and an M.A. in modern history. After further graduate studies at Columbia University, she worked for a New York publishing house.

Ellen lives in New York City and East Hampton, New York, with her husband and their Cairn terrier named Lucy. She is currently at work on The Unwitting, a novel, set against the cultural cold war, about a marriage and a country betrayed.

Ik kwam via allerlei omwegen op de website van Ellen terecht. Een Amerikaanse schrijfster, die me meteen heel erg aansprak. Ze heeft meerdere boeken geschreven, maar mij trok meteen het boek ‘The boy who loved Anne Frank’. Haar verhaal is dat Peter, die samen met Anne in het Achterhuis zat, de Tweede Wereldoorlog heeft overleefd. Hij vertrekt naar Amerika, doet goede zaken, trouwt, krijgt kinderen en heeft zijn verleden gewist. Maar dan komt het dagboek van Anne Frank uit. Waarin Anne vertelt over de hele periode in het Achterhuis en de relatie die zij en Peter hadden. Dan komt voor Peter in een keer zijn hele verleden terug.

Wat een ontzettend interessant thema is dat. Omdat ik zelf nu een boek aan het schrijven ben, merk ik hoe moeilijk het is om iets geloofwaardig neer te zetten. Hoe moeilijk het is om echt in een ander personage te duiken. Omdat ik gemiddeld genomen geen kwaad mens ben, worden mijn personages dat ook niet. Als ik niet uitkijk, worden ze allemaal een beetje hetzelfde. Een beetje zoals ik. Ik moet heel erg uit mijn eigen hoek treden om een persoon bijvoorbeeld heel vals te laten zijn. Of extreem teleurgesteld in het leven. Als ik dan niet uit mijn eigen hoofd ga, dan wordt het niks. Want een gemiddeld persoon beschrijven, dat is helemaal niet interessant voor de lezer.

Nu ik dit zit te schrijven, denk ik ook meteen: als het voor een lezer niet interessant is om te lezen over een gemiddeld persoon, is het dan eigenlijk in het echte leven wel interessant? Is een persoon die altijd maar een beetje gemiddeld is, die zich aan de regels houdt, die iedereen te vriend houdt, die niet te laag en niet te hoog springt, interessant? Ik denk het niet. Degenen die onthouden worden, dat zijn toch degenen die helemaal hun eigen weg gaan, vaak op een eigen onconventionele manier. En die redden het ook, die gaan voor de top en die komen aan de top.

Ik denk dat iedereen dat eigenlijk vanaf de geboorte in zich heeft. Om zijn of haar eigen weg te gaan. Alleen als je te maken krijgt met omgeving, met opvoeden, met netjes zijn, met niet willen opvallen, dan ga je mee in de massa. De massa bepaalt. En er zijn er maar een paar die daar altijd uit blijven springen. En diegene die eruit springt, die wil ik ook zijn. Die ben ik trouwens al, ik moet haar alleen nog een beetje afstoffen. Want deze persoon vind ik interessant. Net zoals de lezer een extreem personage interessant vindt. 

Zo, ga ik toch eens even mezelf worden komend jaar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s