Dag 314: Ellen Wilson


Ellen Louise Axson Wilson (Savannah, 15 mei 1860Washington D.C., 6 augustus 1914) was de eerste vrouw van de Amerikaanse president Woodrow Wilson en First Lady van 1913 tot aan haar dood in 1914.

Ze groeide op in Rome (Georgia) waar haar vader dominee Axson een presbyteriaanse priester was. Thomas Woodrow Wilson zag haar voor het eerst toen hij zes jaar was en zij nog maar een baby. In 1883 was “Tommy” een jonge advocaat uit Atlanta, hij ging naar Rome en ontmoette “Miss Ellie Lou” opnieuw; ze waren meteen tot elkaar aangetrokken en trouwden in 1885.

Datzelfde jaar kreeg Woodrow een aanbieding van Bryn Mawr College in Pennsylvania om daar les te gaan geven. Hij en Ellen woonden dicht bij de campus samen met haar nog kleine broertje. Ze wilde niet dat haar kinderen als Yankees geboren werden en ging naar familieleden in Georgia om te bevallen van Margaret (18861944) en Jessie (18871933); enkel Eleanor (18891967) werd in Connecticut geboren, toen Wilson daar aan een universiteit les gaf.

Hij bouwde zijn carrière verder uit aan de vermaarde Princeton-universiteit in 1890. Ellen hield zich bezig met kunst en schilderde. Nadat Woodrow president werd in 1913 liet ze een atelier inrichten in het Witte Huis en vond nog de tijd om te schilderen ondanks twee bruiloften van haar dochters binnen de zes maanden en de andere sociale verplichtingen als gastvrouw. De inauguratie vond plaats zonder een bal.

Ellen Wilson stamde van slaveneigenaars af en ijverde voor het verbeteren van de huizen van zwarten in de hoofdstad. Ze bezocht achterbuurten en bracht deze onder de aandacht van debutanten en congresleden. Haar gezondheid ging langzaam achteruit door een zeldzame nierziekte en ze overleed op 54-jarige leeftijd in het Witte Huis op 6 augustus 1914. Een dag voor haar dood nam ze iemand in vertrouwen die de president later moest vertellen dat ze hoopte dat hij zou hertrouwen. Haar laatste woorden waren: “zorg goed voor mijn man”. Ze werd in Rome begraven. Een jaar later trouwde de president met Edith Bolling Galt.

Een Ellen als First Lady, mooi zeg. Dat zij en haar man waren uitgehuwelijkt aan elkaar, als 6-jarige en een baby, vind ik echt vreselijk. Maar ja, dat was iets van die tijd. Daarom vind ik het des te mooier dat zij zich uiteindelijk wel echt tot elkaar aangetrokken voelden. Naar mijn mening de enige basis voor een relatie. 

Als ik de foto’s van Ellen Wilson zie, en de tijd waarin zij leefde, krijg ik beelden voor me van Jane Eyre. Ik hou erg deze film. Een film waarin het klassenverschil heel duidelijk wordt aangegeven: een man van adel die verliefd wordt op iemand van het personeel. In het geval van Jane Eyre: het kindermeisje. En waarom? Omdat zij hem altijd open en eerlijk vertelde wat ze ervan vond. Ook wat ze van hem vond. Haar eigen mening liet gelden op een eerlijke manier. Terwijl de vrouwen van adel (waarmee hij werd geacht om te gaan en uiteindelijk met een van hen te trouwen) hem altijd naar de mond praatten, omdat ze graag wilden dat hij hen leuk zou vinden. Ik zie daarin dan zo duidelijk dat het echt helemaal niet interessant is als je meepraat met iemand, maar dat je juist je eigen persoonlijkheid moet laten zien. Als je Jane Eyre nog niet hebt gezien: een aanrader.

Ellen deed goed werk voor de mensen in achterbuurten, mensen die het zoveel minder hadden dan zij. Zij moet een goed mens zijn geweest. Zoals ik in zoveel van mijn Ellens zie. Heel sociaal. Ook was ze bezig met kunst en schilderde ze. Ook weer zoals veel van mijn Ellens. De naam hangt gewoon vast aan sociaal, communicatie en creativiteit. Ik ben echt trots. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s