Dag 286: Ellen van Boggelen-Heutink (www.ellenheutink.nl)


Als full-time freelance sneltekenaar, illustrator, en portrettist, beweegt Ellen van Boggelen-Heutink zich op een zeer breed terrein. Als sneltekenaar treedt zij over het hele land op en zet ze tijdens personeelsfeesten, beurzen, partijtjes, recepties, bruiloften en dergelijke in enkele minuten een treffend, goedgelijkend portret neer. Deze snelheid in het opnemen van detail en de vertaling naar lijn en kleur past zij ook toe bij illustratiewerk.

Zelfs bestaande figuurtjes neemt Ellen snel over, bijvoorbeeld: Sesamstraat en Paddington, uiteraard in nauwe samenwerking met de rechthebbenden. Ook andere figuren zoals Bugs Bunny, Scooby-Doo, Tom & Jerry enzovoort behoren tot de mogelijkheden, mits er een contract is met de rechthebbenden.

Ellen gebruikt een verscheidenheid aan technieken waaronder potlood, kleurpotlood, krijt, PMS markers, fijnlijners, aquarel en olieverf of combinaties hiervan. Ze past haar stijl aan de wensen van de opdrachtgever aan. Soms ontstaat een figuurtje of een bepaalde stijl al pratende. Alles is mogelijk: van realistisch getekende gebouwen tot en met grappige cartoonfiguurtjes.

Ellen maakt ook studioportretten, ‘live’ of van foto’s. Hierbij hanteert ze diverse technieken, onder andere potlood, potlood en krijt op grijs papier, kleurpotlood en krijt (vergelijkbaar met pastel), olieverf of aquarel.

Als full-time freelance ilustrator/sneltekenaar/portrettist werkt Ellen ook op een zeer breed terrein. Logo’s, huisstijlen, modetekeningen, illustraties voor kinderboeken, educatief materiaal, technisch tekeningen, visuals, cartoons, strips en wenskaarten behoren allemaal tot de mogelijkheden.

Als kind speelde Ellen van Boggelen ook met woorden om haar gevoelens over bepaalde onderwerpen in beeld te brengen. Het was – en is nog steeds – een manier om haar emoties te ontladen. Haar eerste bundel ‘Kijk naar mij’ is een selectie uit een groter geheel, een samenstelling van haar gedachten over het leven, de liefde en de dood. Sommige gedichten zijn geschreven met een knipoog, andere met een diep-gevoelige ondertoon. Mooi in hun eenvoud, helder en herkenbaar, blijven de beelden die zij met woorden schetst, lange tijd op het netvlies van de geest hangen.

 

Ellen is al meer dan 38 jaar moeder van een groot pleeggezin. Hierover schreef ze mij het volgende:

Momenteel hebben wij 7 pleegkinderen in huis in de leeftijd tussen 12 en 18 jaar. Wij werken al met pleegkinderen vanaf het moment dat we zelf met kinderen begonnen, meestal tussen de 5 en 7 stuks. We hadden plaats binnen onze relatie en woonplek en wilden naast ons werk als ‘kunstenaar’ op het sociale vlak ook iets betekenen.

Inmiddels hebben we in de 38 jaar dat we dit doen meer dan 200 kinderen voor korte of lange periodes opgevangen. Sinds 1997 werken wij voor de Stichting Horizon, eerst op freelance basis, sinds 5 jaar in loondienst. Wij waren toen het eerste autonome betaalde pleeggezin in Nederland. Daarvoor hebben we 25 jaar in de vrijwillige pleegzorg gewerkt (dus zonder honorarium of loon). Inmiddels zijn er meerdere projectgezinnen naar ons voorbeeld opgezet.

Wij werken met end-of-the-line kinderen, die nergens anders meer terecht kunnen, als het bij ons niet lukt gaan ze vaak gesloten. Mijn man is fulltime huisman wat mij de nodige ruimte geeft voor mijn werk als freelancer. Het is een manier van leven en het bevalt ons nog steeds, vooral sinds we werken voor Horizon omdat wij als gelijkwaardig worden gezien en zij onze professionaliteit erkennen. Dat maakt het werk een stuk makkelijker en plezieriger vergeleken bij de vrijwillige pleegzorg.

Het is zeker niet zo dat ik het werk van Ellen niet interessant vind, juist wel, maar toen ze mij in de mail terloops vertelde dat zij ook ‘moeder is van een groot pleeggezin’, was juist dat hetgene wat mij nieuwsgierig maakte. Hoe groot is ‘een groot pleeggezin’. En zijn er dan ook nog eigen kinderen in het spel? Hoe doe je dat in combinatie met werk?

Ellen gaf mij hier een heel mooi antwoord op. Het feit dat ze dit doet, vind ik echt onvoorstelbaar knap. Misschien dat zij er niet zo tegenaan kijkt, maar 7 pleegkinderen in de puberleeftijd in huis, lijkt mij dat je sterk in je schoenen moet staan.

Ik had onlangs een gesprek met iemand uit mijn omgeving, zelf moeder van twee kinderen, die al een aantal jaren een derde kind erbij heeft. Een pleegkind. Afhankelijk van de situatie van het kind is dat voor kortere of langere periode. Ik was meteen ontzettend onder de indruk dat zij dat deed. En mijn eerste reactie aan mezelf was: dat moet ik ook doen, een kind zo kunnen helpen.

Ik heb er serieus over nagedacht. Hetgene wat ik ontzettend moeilijk eraan vind, is het feit dat je het kind altijd weer moet ‘teruggeven’ aan de biologische ouder. Dat het kind altijd weer terug gaat naar de situatie waar het uit kwam. Die nooit rooskleurig is, bij de een erger dan bij de ander. En ik denk niet dat ik dat zou kunnen. Ik vind dat kinderen een liefdevol leven moeten krijgen, dat verdienen ze. En als ik ze dan weer terug moet brengen naar hun oude leven, wat in veel gevallen onstabiel en/of onveilig is, ik weet niet of ik dat aan kan. Is dat egoistisch?

Ik heb degene waar ik mee sprak gevraagd hoe zij daar mee omging. Zij vertelde dat er altijd een periode van rouw is voor haar. En dat ze het inderdaad vreselijk vindt als kinderen weer terug moeten. Maar zij zegt dat ze de kinderen probeert mee te geven dat het leven niet per definitie is zoals zij het kennen. Dat het ook anders kan. En dat ze, ondanks hun eigen situatie, zichzelf sterk kunnen maken om er zelf iets goeds van te maken. Dat je een keuze hebt, en er voor hen ook liefde is.

En zo zie ik dat bij Ellen ook. Als ik lees hoe zij en haar partner ermee omgaan, dan lees ik liefde. Dan lees ik tussen de regels door dat ze deze kinderen eigenwaarde willen meegeven en kracht. Als je zoals Ellen kunt zeggen: ‘We hadden plek in onze relatie en onze woonplek’, dan zie ik een mens vol vrijheid, die dat met een ander wil delen. Ik kan hier nog van leren.

Advertenties

3 thoughts on “Dag 286: Ellen van Boggelen-Heutink (www.ellenheutink.nl)

  1. Even een korte aanvulling op het verhaal hierboven: onze eigen vier kinderen zijn geboren in een ‘pleeg’ situatie, dus hadden wij meestal tien kinderen en soms meer. Er waren altijd oudere broers en zussen om mee te spelen, mee te delen en voor hen te zorgen, de weg makkelijker te maken naar de puberteit. Eigenlijk best een ideale situatie.
    Het merendeel van de pleegkinderen hebben we begeleid naar volwassenheid: zelfstandig wonen of kamer training. Voor een aantal daarvan zijn we nog steeds ‘thuis’. We hebben nooit de rol van de eigen ouders willen overnemen, maar waar mogelijk samengewerkt waardoor het kind zo min mogelijk in een loyaliteitsconflict kwam. En, zoals Ellen Barendrecht hierboven schrijft, we hopen dat de jaren die deze kinderen bij ons doorbrengen hen voldoende rust en structuur heeft geboden om krachtig genoeg te worden om verder te gaan met hun leven. Soms lukt dat niet en dat is verdrietig maar ik ben ervan overtuigd dat niets voor niets is.
    Groet, Ellen

      • …en ik dank jou voor het mooie verhaal. Maar misschien leest het allemaal wel te rooskleurig: het is gewoon keihard werken met weinig of geen privacy. Ik wil liever niet dat mensen dit romanticeren. Moet nu aan tafel voor het zondagochtend ontbijt, kom er later wel op terug.
        Groet en een zonnige zondag gewenst! Ellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s