Dag 291: Ellen Gerritsen (www.stichtingNGNG.nl)

Ellen is 35 jaar en woont samen met haar mooie dochter Madelie van 5 jaar in het meisjeshuis. Naast haar betaalde baan, runt zij vrijwillig de Stichting No Guts No Glory.

Een aantal jaar geleden kreeg haar broer Sander te horen dat hij kanker had en dat er voor hem niets meer te doen was. Dat accepteerde hij niet, dus ging hij op zoek naar mogelijkheden. Die vond hij ook, echter deze behandelingen waren in het buitenland en werden niet vergoed door de Nederlandse zorgverzekeraars. Omdat deze behandelingen zo belachelijk veel geld kosten, besloot hij een stichting op te richten. Vanaf het begin is Ellen hem daarbij gaan helpen.

Wat ze wilden was naast geld, ook bewustwording bij mensen van het feit dat deze situatie steeds vaker voorkomt in ons land. Dat mensen nog een kans hebben op verlenging van hun leven, maar er niet de financiële middelen voor hebben. Dat is een gruwelijk iets.

De broer van Ellen werd begin vorig jaar steeds zieker en is hij helaas op veel te jonge leeftijd overleden. Door de hechte band die Ellen en Sander altijd hebben gehad, heeft Ellen hem tot op het laatste moment verzorgd.

Het verzoek van Sander aan Ellen was om No Guts No Glory (NGNG) voort te zetten en groot te maken en dat is precies wat Ellen nu doet. Met alles wat ze in zich heeft. Naast haar baan steekt zij al haar vrije tijd in haar dochter, maar zodra ze slaapt, is Ellen bijna elke avond met NGNG bezig. Hiermee probeert zij het verdriet wat ze nog steeds heeft over het overlijden van haar broer, om te zetten in daadkracht door te werken voor NGNG.

Ellen gelooft niet in vragen om geld door het tonen van zielige beelden of ellendige verhalen. Mensen worden al genoeg overspoeld met ellende. Ellen maakt promotie door o.a. NGNG shirts te verkopen en artiesten te laten optreden in het shirt. Zij probeert mensen zoveel mogelijk te betrekken, op een positieve manier, en dat lukt al door ze te vragen een foto op te sturen als ze het shirt dragen terwijl ze iets doen waar ze heel erg blij van worden (in het kader van LEEF!) of iets stoers doen (Guts).

Een andere reden dat Ellen artiesten vraagt om op te treden in een t-shirt van NGNG is omdat zij gelooft in de kracht van muziek. De muziek was voor Ellen en haar broer de grootste gemeenschappelijke deler.

Ellen is genomineerd voor de Viva 400, in de categorie Eco. Ze is er ontzettend trots op, het voelt als eerbetoon voor haar broer en ze hoopt dat het goede aandacht oplevert voor NGNG.

Het lijkt wel of de verhalen gaandeweg mijn project steeds persoonlijker en ‘dieper’ worden. Ook met dit verhaal van Ellen had ik tranen in mijn ogen. De mail die ik van haar kreeg was zo eerlijk, zo recht uit haar hart, ik kan niet beschrijven hoe bijzonder het is om dat van iemand te ontvangen die ik helemaal niet ken. Die heel graag haar input aan mijn blog wil toevoegen.

Na dit bericht van Ellen heb ik er echt even over nagedacht hoe het zou komen dat de verhalen steeds persoonlijker worden. Uiteindelijk bedacht ik me dat het misschien komt omdat ik zelf steeds meer lagen van mezelf af gooi. Dat ik gedurende het jaar steeds meer bij mezelf kom en dat uitstraal naar anderen. Ik geloof ergens wel in het aantrekken van energie als je dat zelf ook doet.

Daarom vind ik het project van Ellen (en Sander) zo mooi, de stichting No Guts No Glory. Alleen de naam al: die zegt precies hoe het is. Wie niet probeert, heeft niets. Wie niet positief in het leven staat, zal ook geen positiviteit ontvangen. Zorg daarom zelf voor positieve energie, dat brengt je zoveel verder! En nu heb ik misschien wel makkelijk praten, want ik heb geen levensbedreigende ziekte. Maar ook dan denk ik dat hoe positiever je staat tegenover behandeling, hoe beter het voor jezelf is. En NGNG draagt een steentje bij, op de website staat letterlijk dat ‘zij wél geloven in wonderen’. Dat vind ik een zo’n mooie persoonlijke uitspraak, en ik ben voornemens om Ellen te steunen in NGNG.

Ondanks dat de mail over een vervelende gebeurtenis ging, was het voor mij een cadeautje om het te krijgen. Dat Ellen zich zo kwetsbaar durfde op te stellen naar mij. Ik heb op haar gestemd voor de Viva-400 nominatie, en wil al mijn lezers vragen dat ook te doen. Voor Ellen, voor Sander en voor NGNG.

http://www.viva.nl/viva400/viewPhoto/photo/669/gallery/20

Advertenties

Dag 290: Ellen Kwant (www.ellenkwant.com)

Ellen is, zoals zij zelf zegt, een ‘Independent multitasker in culture and entertainment’. Zij heeft haar Bachelor of Arts and Economics, Music Management gehaald bij de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Vlak voor haar afstuderen is zij gestart als ZZP-er en heeft als zelfstandig ondernemer al heel veel klussen uitgevoerd in de entertainment wereld. Ze kan trots zijn op het resultaat, want als Independent multitasker kan zij inmiddels leven van haar werk. Dit is Ellen:

Ellen Kwant (Self-employed)
Independent multitasker in culture and entertainment all over the Netherlands. 
Mostly (pre)production, tourmanagement, stagemanagement etc.

Stagemanager, Tivoli Utrecht
Nonprofit; 51-200 employees; Music industry

Tourmanager, Stroom Management
For a.o. Ruben Hein http://www.rubenhein.com 
and Izaline Calister http://www.izalinecalister.com

Office lady – productiekantoor, Mojo Concerts
Public Company; 51-200 employees; Entertainment industry

2012 
Lady Gaga
Coldplay
Lowlands
North Sea Jazz
Red Hot Chili Peppers & Rockin’ Park

2011
 Lowlands
North Sea Jazz – Prince Concerten

2010 
Lowlands 2010

Assistent locatiemanager festivalpaviljoen Neude, Nederlands Film Festival
Nonprofit; 11-50 employees; Motion Pictures and Film industry

Assistent Locatiemanager Sportveld, Into The Great Wide Open Festival
Music industry

Stagemanager VJ op de Dom, Vrede van Utrecht
Nonprofit; 11-50 employees; Recreational Facilities and Services industry

Locatiemanager Westerkeyn 2012, Oerol
Nonprofit; 11-50 employees; Events Services industry

Assistent locatiemanager ‘Het Spookhuis’, Wunderbaum
Nonprofit; 1-10 employees; Performing Arts industry

Chef accreditatie, Bevrijdingsfestival Utrecht
Public Company; 11-50 employees; Events Services industry

Volunteer Stichting de Wilg
As a volunteer at Stichting De Wilg I guide a group of people with mild intellectual disabilities while they are learning how to become a group of friends. Very fullfilling and rewarding, next to everything else I’m doing.

Ik zoek mijn Ellens meestal via Google, hoewel ik ze tegenwoordig ook via allerlei wegen krijg aangereikt. Via Twitter, via mail, via via, echt zo leuk waar het allemaal vandaan komt.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik met deze Ellen een beetje gezocht heb voor iets in mijn eigen straatje. Ik had iets nodig. Ik ben bezig met het organiseren van het EllenEvent, en heb hiervoor nog steeds geen locatie. Er zijn genoeg locaties in Nederland, maar die zijn duur en zeggen me niets. Daarmee bedoel ik: passen niet bij mijn bijeenkomst. Het thema van de bijeenkomst is Verbinding, en ik wil graag dat alles in het teken van Verbinding staat. Dus ook de locatie.  Het liefst een locatie van een Ellen zelf, of een locatie die ik via een Ellen heb gevonden. Dus zocht ik op Google naar ‘Ellen, locatiemanager’. Gewoon om te kijken wat eruit kwam.

En daar kwam Ellen Kwant tevoorschijn. En nog uit Utrecht ook, een centrale plek in het land. Ik was helemaal blij, want zo had ik iemand die mij wellicht kon helpen aan een locatie. Ik stuurde haar meteen mijn mail over mijn Ellen-project, en ik kreeg bijna direct een enthousiaste mail terug. Ze vertelde dat ze pas een nieuwe website had, en dat daar nog niet erg veel over haarzelf op stond. En dat ze benieuwd was wat voor informatie ik van het internet zou kunnen halen. En dat ze het wel vantevoren graag even wilde zien voordat ik het zou plaatsen.

Dus toen ik deze blog ging schrijven, zocht ik naar informatie over haar. En inderdaad: er stond weinig op internet. Niet op haar website, en ook niet ergens anders. Met haar LinkedIn profiel kon ik wel mee uit de voeten, wat ik dus ook deed. En daar zag ik wat Ellen allemaal had gedaan: tourmanagement, stagemanagement, locatiemanager op diverse locaties. Ze noemt zichzelf een Independent multitasker in culture and entertainment. Helemaal wat ze is, en wat ik nodig heb! 

Maar ondanks dat ik blij was haar gevonden te hebben, voelde ik me ook een beetje lullig erover. Ik voelde alsof ik haar onder valse voorwendselen in mijn project had gelokt. Alsof ik haar alleen maar in mijn blog wilde om een locatie los te peuteren. En echt Ellen: dat is niet mijn bedoeling. Maar ik heb nog steeds een locatie nodig voor al mijn Ellens!

Dus daar zit ik dan. En besef me ik me hoe belangrijk eerlijkheid eigenlijk is voor mij. Dus ga ik gewoon open kaart spelen: Ellen, wil je me helpen?

Dag 289: Ellen Hopkins (http://www.facebook.com/ellenhopkinsya)

Op de valreep van vandaag Ellen Hopkins. Alleen haar facebook pagina, omdat ik niet meer de puf heb om van alles over haar op te zoeken. Het is laat, ik ben moe, mijn schouders en nek doen zeer van de hele avond werken. Maar er moest nog een Ellen op, en ik ben streng voor mezelf. Maar met enig mededogen, dus mocht ik van mezelf een ‘makkelijke’ Ellen doen, alleen een leuke facebook pagina.

Dit is ‘Ellen Hopkins’s Very Own Fan Page’. Op zich is aan deze Facebook pagina niet heel veel spannends te zien. Gewoon wat ditjes en datjes van een Ellen uit Sydney, Australie. Maar wat me wel opviel, en wat ik ontzettend interessant vond, was het volgende: 76.627 personen vinden dit leuk · 6.690 praten hierover. Hoe doet ze dat? Ik heb teruggezocht, en zag dat ze in 2010 is begonnen met zo’n 30 personen die haar pagina leuk vonden.  En nu ruim 76.000!

Dat is iets wat ik ook wil leren. Ik wil weten hoe ik dat moet doen. Ik ben blij met mijn blog lezers hoor, maar gemiddeld 50 per dag is toch wel iets anders! Ik zie een nieuw doel voor 2013: hoe kan ik mijn teksten/columns/blogs/facebook-kletsjes commercieel maken. Met dank aan Ellen Hopkins.

 

Dag 288: Ellen Broeren (http://klikklikklak.blogspot.nl)

Ellen werkt als account manager bij Imas Maatwørk bv. Een full service specialist in opberg- en presentatiesystemen. Opbergen, ordenen, presenteren. Het zijn dagelijks terugkerende handelingen, waarbij vaak bewust of onbewust gebruik wordt gemaakt van standaard opberg- en presentatiesystemen die ‘toevallig’ in huis zijn of waarmee uit gewoonte wordt gewerkt. Dat het ook anders kan, toont Imas Maatwørk op de website. Want naast het standaardassortiment met aantrekkelijke levertijden en prijzen, bieden zij nog veel meer mogelijkheden. 

Je kunt het zo gek niet bedenken, of Imas Maatwørk is in staat aan je wensen een unieke invulling te geven die volledig past bij uw bedrijf of klant. Maatwerk dus!

Ellen heeft als grote hobby fotograferen. Dit doet ze met enige regelmaat voor Het Theaterparadijs, een website die onafhankelijk reportages en informatie verstrekt over voorstellingen op het gebied van toneel, musical, muziektheater, cabaret, muziek en meer.  Ellen maakt hierbij af en toe een fotoverslag.

Samen met een drietal andere hobby-fotografen is Ellen een fotoclub gestart. Het werk wat ze maken, los van elkaar of samen, presenteren ze op hun blog http://klikklikklak.blogspot.nl/

 

Ik kreeg Ellen aangereikt via Ellen Elemans, die ik al eerder in mijn blog heb beschreven. Blijkt dat Ellen en Ellen samen in deze fotoclub zitten. Dat vind ik dan weer zo grappig. Ik krijg ook weleens het idee dat ik andere Ellens onbewust aansteek om andere Ellens te zien. En dan moet ik weer aan het woord ‘verbinding’ denken, een woord wat bij mij steeds meer boven komt drijven tijdens mijn blogjaar.

Ik ben nog steeds zoekende naar wat echt precies bij mij past, waar ik nou echt mijn geld mee wil gaan verdienen. Het woord ‘verbinding’ lijkt voor mij een grote rol te spelen. Natuurlijk is dat makkelijk gezegd, omdat ik tijdens dit jaar echt de verbinding opzoek om contact te krijgen met mijn Ellens. Maar ik merk ook dat het verder gaat dan dat. Ik krijg mails van Ellens die ik aan het begin van dit jaar heb geplaatst die informatie voor me hebben over een Ellen, of die iets anders met mij willen delen. En ik snap dat ikzelf nog steeds hiermee bezig ben, maar ik vind het zo gaaf om te zien dat het bij andere Ellens ook blijft hangen!

Ook het organiseren van mijn EllenEvent, waarvoor al mijn Ellens een uitnodiging krijgen, zorgt voor verbinding. Zowel tussen mij en mijn Ellens als tussen mij en mijn hele netwerk. Ik vraag namelijk iedereen om hulp, op die manier wil ik het EllenEvent opzetten. En dan zie ik weer hoe groot een netwerk eigenlijk is, en hoe graag iedereen je wil helpen, als je het durft te vragen.

Blijkbaar is er dus met mij en het woord ‘verbinding’ iets. En zal ik dit ook gaan gebruiken in mijn zoektocht naar mijn perfecte baan. Want ik wil heel graag al mijn talenten gebruiken voor mijn leven en mijn werk. Zodat het allemaal in elkaar past.

(ik wil Ellen trouwens bedanken voor al haar informatie, want de website van Het Theaterparadijs is voor mij echt helemaal top. Ik kwam via die website te weten dat er Musicalweekenden worden georganiseerd waar je aan mee kunt doen. Het begint te kriebelen…..)

Dag 287: Ellen Plaschek (www.vroedvrouwellen.nl)

Ellen is een vroedvrouw met passie voor het vak. Op reis geweest naar Gambia, is ze geraakt door de verloskundige zorg, de vrouwen en collega vroedvrouwen. De hier zo vanzelfsprekende verloskundige zorg en medische middelen zijn daar veel minder vanzelfsprekend en vaak zelfs schaars. Met inzet en het sturen van middelen probeert zij het verschil te maken. Kleinschalig en directe hulp bieden is mogelijk, help ook!

Gambia
Het dichtbevolkte Gambia is het kleinste land van Afrika. Het behoort tot een van de armste landen te wereld. De gezondheidszorg staat dan ook op een laag peil. Er sterven nu veel te veel kinderen en moeders ten gevolge van de zwangerschap, de bevalling of in het kraambed. De veel te hoge sterfte komt deels door een enorm tekort aan vrijwel alle voorzieningen. Er zijn te weinig klinieken, te weinig artsen, te weinig medicijnen, te weinig materialen…. Door een gebrek aan bijvoorbeeld medische materialen is het lastig om hygiënisch te werken. Navelklemmen zijn vaak niet voorhanden, een onsteriel touwtje is het alternatief.

Jammeh Hospital
Jammeh Foundation Hospital, gelegen in de stad Serrekunda, is een klein maar druk ziekenhuis/kraamkliniek. De allerarmsten worden hier gratis geholpen. In dit ziekenhuis is aandacht voor preventieve prenatale zorg. Zo worden er tijdens de prenatale controles malaria tabletten en voedingssupplementen uitgedeeld. Er wordt health education gegeven aan de zwangere vrouwen en kinderen krijgen de noodzakelijke vaccinaties. Voor een bevalling in Jammeh Hospital nemen de vrouwen zelf een kraampakket mee, bestaande uit een aantal doeken (als onderlegger), 1 pak kotex maandverband, een stuk zeep en flesje baby olie (om de baby mee warm te houden na de bevalling). Tenminste, als ze het kunnen betalen…….. Wat er in het ziekenhuis voorhanden is wordt gebruikt, maar op is op. Deze kliniek is goed op weg, maar voor veilig moederschap is nog veel nodig.

Inzameling goederen
Hulp geven kan op vele manieren. Door mee te denken over de organisatie van de verloskundige zorg met bestaande middelen. Door geld te geven, maar ook door het inzamelen van medisch noodzakelijke spullen. Het gaat vaak over goederen die hier niet meer worden gebruikt of worden weggegooid. Een sterilisator, die hier vervangen is door een autoclaaf, of de overgebleven navelklemmen uit het kraampakket. Deze materialen kunnen daar van levensbelang zijn. Naast alle verloskundige instrumenten, instrumenten bakjes en disposables, kan er gedacht worden aan zeepdispensers, (delen van) kraampakketten, medische Engelstalige boeken. Maar ook bijvoorbeeld klemborden, deze zijn op de verloskamer hard nodig. Heb je iets waarvan je denkt dat het bruikbaar is (ook als het iets anders is dan bovengenoemd) of wil je op een andere manier helpen, neem gerust contact met me op. De ingezamelde spullen worden verstuurd naar het Jammeh Hospital. Met de directeur, Kebba Manneh, is regelmatig contact over de activiteiten in Jammeh Hospital, over de voortgang en de behoeften. Hij zorgt voor een goede distributie en inzet van de materialen. Het is de bedoeling om in 2012 opnieuw een bezoek te brengen aan Jammeh Hospital.

Geboorte is iets wat mij nog steeds zoveel doet. Zelfs nu mijn jongste zoon al bijna 5 is, geniet ik ontzettend als ik even zo’n heerlijk klein babietje van mijn zus of een vriendin in mijn armen mag houden. Ik kijk nog steeds met veel liefde naar een zwangere vrouw. Vanmiddag was ik op een verjaardag waar een vriendin op het eind loopt (over een week uitgerekend), en als ik dan die buik zie, en die rust over haar gezicht, dan verlang ik ook weer zwanger te zijn. Ik vond dat alle drie de keren een geweldig mooie ervaring. Het kind wat je bij je draagt, wat je voelt bewegen, ik vind het een gevoel wat in mijn top 3 van gevoelens staat. Het is iets wat ik nooit meer zal vergeten en wat ik ook nog steeds kan oproepen.

Zelf moeder van 3 kinderen, weet ik natuurlijk wat het is om te bevallen. Ik heb bij alle kinderen een goede bevalling gehad, maar heb om mij heen ook andere verhalen gehoord. Als ik lees over de situaties die Ellen heeft meegemaakt, dan raakt me dat ontzettend. Ik vind het geweldig dat zij zich inzet voor de vrouwen in Gambia, om ze te helpen bij de bevalling en de kinder/moeder sterfte zoveel mogelijk te beperken.

Wat ik zo mooi vind aan de manier van werken van Ellen, is dat het zo persoonlijk is. Zij vraagt iedereen om hulp, met het kleinste is ze al blij. Ik vind het erg dat ik nu pas hoor van haar initiatief, want ik had alles wat ik over had van mijn kraampakketten direct aan haar gegeven. Zodat zij het kan gebruiken.
Ik heb om mij heen een aantal vrouwen, waaronder mijn zus, die op punt van bevallen staan of net bevallen zijn. Ik ga hen zeker vragen of zij de overgebleven spullen uit het kraampakket aan Ellen willen geven. Ik wil ook iedereen die nu mijn blog leest oproepen om dit zelfde te doen. Hieronder de link naar Facebook van Ellen, waar Ellen, naast haar ervaringen, ook de dingen opzet die op dat moment nodig zijn. Klik op deze link en stuur het door! Op deze manier kunnen we Ellen, en daarmee een heleboel vrouwen en kinderen in Gambia, helpen. Social Media works!

https://www.facebook.com/ellen.plaschek.9

 

Dag 286: Ellen van Boggelen-Heutink (www.ellenheutink.nl)

Als full-time freelance sneltekenaar, illustrator, en portrettist, beweegt Ellen van Boggelen-Heutink zich op een zeer breed terrein. Als sneltekenaar treedt zij over het hele land op en zet ze tijdens personeelsfeesten, beurzen, partijtjes, recepties, bruiloften en dergelijke in enkele minuten een treffend, goedgelijkend portret neer. Deze snelheid in het opnemen van detail en de vertaling naar lijn en kleur past zij ook toe bij illustratiewerk.

Zelfs bestaande figuurtjes neemt Ellen snel over, bijvoorbeeld: Sesamstraat en Paddington, uiteraard in nauwe samenwerking met de rechthebbenden. Ook andere figuren zoals Bugs Bunny, Scooby-Doo, Tom & Jerry enzovoort behoren tot de mogelijkheden, mits er een contract is met de rechthebbenden.

Ellen gebruikt een verscheidenheid aan technieken waaronder potlood, kleurpotlood, krijt, PMS markers, fijnlijners, aquarel en olieverf of combinaties hiervan. Ze past haar stijl aan de wensen van de opdrachtgever aan. Soms ontstaat een figuurtje of een bepaalde stijl al pratende. Alles is mogelijk: van realistisch getekende gebouwen tot en met grappige cartoonfiguurtjes.

Ellen maakt ook studioportretten, ‘live’ of van foto’s. Hierbij hanteert ze diverse technieken, onder andere potlood, potlood en krijt op grijs papier, kleurpotlood en krijt (vergelijkbaar met pastel), olieverf of aquarel.

Als full-time freelance ilustrator/sneltekenaar/portrettist werkt Ellen ook op een zeer breed terrein. Logo’s, huisstijlen, modetekeningen, illustraties voor kinderboeken, educatief materiaal, technisch tekeningen, visuals, cartoons, strips en wenskaarten behoren allemaal tot de mogelijkheden.

Als kind speelde Ellen van Boggelen ook met woorden om haar gevoelens over bepaalde onderwerpen in beeld te brengen. Het was – en is nog steeds – een manier om haar emoties te ontladen. Haar eerste bundel ‘Kijk naar mij’ is een selectie uit een groter geheel, een samenstelling van haar gedachten over het leven, de liefde en de dood. Sommige gedichten zijn geschreven met een knipoog, andere met een diep-gevoelige ondertoon. Mooi in hun eenvoud, helder en herkenbaar, blijven de beelden die zij met woorden schetst, lange tijd op het netvlies van de geest hangen.

 

Ellen is al meer dan 38 jaar moeder van een groot pleeggezin. Hierover schreef ze mij het volgende:

Momenteel hebben wij 7 pleegkinderen in huis in de leeftijd tussen 12 en 18 jaar. Wij werken al met pleegkinderen vanaf het moment dat we zelf met kinderen begonnen, meestal tussen de 5 en 7 stuks. We hadden plaats binnen onze relatie en woonplek en wilden naast ons werk als ‘kunstenaar’ op het sociale vlak ook iets betekenen.

Inmiddels hebben we in de 38 jaar dat we dit doen meer dan 200 kinderen voor korte of lange periodes opgevangen. Sinds 1997 werken wij voor de Stichting Horizon, eerst op freelance basis, sinds 5 jaar in loondienst. Wij waren toen het eerste autonome betaalde pleeggezin in Nederland. Daarvoor hebben we 25 jaar in de vrijwillige pleegzorg gewerkt (dus zonder honorarium of loon). Inmiddels zijn er meerdere projectgezinnen naar ons voorbeeld opgezet.

Wij werken met end-of-the-line kinderen, die nergens anders meer terecht kunnen, als het bij ons niet lukt gaan ze vaak gesloten. Mijn man is fulltime huisman wat mij de nodige ruimte geeft voor mijn werk als freelancer. Het is een manier van leven en het bevalt ons nog steeds, vooral sinds we werken voor Horizon omdat wij als gelijkwaardig worden gezien en zij onze professionaliteit erkennen. Dat maakt het werk een stuk makkelijker en plezieriger vergeleken bij de vrijwillige pleegzorg.

Het is zeker niet zo dat ik het werk van Ellen niet interessant vind, juist wel, maar toen ze mij in de mail terloops vertelde dat zij ook ‘moeder is van een groot pleeggezin’, was juist dat hetgene wat mij nieuwsgierig maakte. Hoe groot is ‘een groot pleeggezin’. En zijn er dan ook nog eigen kinderen in het spel? Hoe doe je dat in combinatie met werk?

Ellen gaf mij hier een heel mooi antwoord op. Het feit dat ze dit doet, vind ik echt onvoorstelbaar knap. Misschien dat zij er niet zo tegenaan kijkt, maar 7 pleegkinderen in de puberleeftijd in huis, lijkt mij dat je sterk in je schoenen moet staan.

Ik had onlangs een gesprek met iemand uit mijn omgeving, zelf moeder van twee kinderen, die al een aantal jaren een derde kind erbij heeft. Een pleegkind. Afhankelijk van de situatie van het kind is dat voor kortere of langere periode. Ik was meteen ontzettend onder de indruk dat zij dat deed. En mijn eerste reactie aan mezelf was: dat moet ik ook doen, een kind zo kunnen helpen.

Ik heb er serieus over nagedacht. Hetgene wat ik ontzettend moeilijk eraan vind, is het feit dat je het kind altijd weer moet ‘teruggeven’ aan de biologische ouder. Dat het kind altijd weer terug gaat naar de situatie waar het uit kwam. Die nooit rooskleurig is, bij de een erger dan bij de ander. En ik denk niet dat ik dat zou kunnen. Ik vind dat kinderen een liefdevol leven moeten krijgen, dat verdienen ze. En als ik ze dan weer terug moet brengen naar hun oude leven, wat in veel gevallen onstabiel en/of onveilig is, ik weet niet of ik dat aan kan. Is dat egoistisch?

Ik heb degene waar ik mee sprak gevraagd hoe zij daar mee omging. Zij vertelde dat er altijd een periode van rouw is voor haar. En dat ze het inderdaad vreselijk vindt als kinderen weer terug moeten. Maar zij zegt dat ze de kinderen probeert mee te geven dat het leven niet per definitie is zoals zij het kennen. Dat het ook anders kan. En dat ze, ondanks hun eigen situatie, zichzelf sterk kunnen maken om er zelf iets goeds van te maken. Dat je een keuze hebt, en er voor hen ook liefde is.

En zo zie ik dat bij Ellen ook. Als ik lees hoe zij en haar partner ermee omgaan, dan lees ik liefde. Dan lees ik tussen de regels door dat ze deze kinderen eigenwaarde willen meegeven en kracht. Als je zoals Ellen kunt zeggen: ‘We hadden plek in onze relatie en onze woonplek’, dan zie ik een mens vol vrijheid, die dat met een ander wil delen. Ik kan hier nog van leren.

Dag 285: Ellen Merckx (www.move-dancecenter.com)

Ellen turnt sinds haar vijfde en danst sinds 2000 bij Patrick De Coninck.
Sinds enkele jaren schaaft ze zich ook bij in andere disciplines:
Funky Jazz bij Michel Froget, Jazz bij Lizzy De Lobel. Ze heeft 4 jaar Latin en Ballroomlessen gevolgd.
  Ellen is lid van Move Dance Company The Groovies sinds 2011.

The Groovies Dance Company is een leading showdance-company uit Belgie. 
Dance support acts met nationale en internationale artiesten – artistic television support – 20 jaar ervaring – thema acts en bedrijfsevenementen.

Heerlijk als ik als die dance van de Dance Company bekijk. Ik kan er zoveel inspiratie van krijgen.  Een aantal mensen van hen deden of doen mee aan de talentenjacht ‘So you think you can dance’. Een genot om naar te kijken, die waanzinnige dansers en danseressen. En ook kijk en luister ik graag naar de oprichter Dan Karaty, die vind ik helemaal super.

Niet dat ik alles over zou willen doen, maar als ik dit zie, dan vind ik het wel echt jammer dat ik dit niet heb meegemaakt. De repetities, het leren kennen van de mogelijkheden die je lijf je geeft, de liefde die er is voor de dans, zo heerlijk. Met een groep mooie dingen neerzetten is echt te gek.

Maar daarom geniet ik extra als ik naar deze programma’s kijk. En wil ik je hieronder de link geven om te genieten van de Groovies Dance Company.

http://www.youtube.com/watch?v=01S7CkdodOA