Dag 226: Ellen Kok (www.pastoralezorgbijuitvaart.nl)


Ellen Kok werkt in de pastorale zorg met mensen van binnen en buiten de kerk. Dankzij deze diversiteit ontwikkelde zij een brede kijk op levens- en geloofsovertuigingen. Ze vindt het belangrijk om aan de ander ruimte te bieden om te zoeken naar haar/zijn diepste kracht.

Haar eigen inspiratie vindt zij in de christelijke bronnen. Deze eeuwenoude teksten leveren een schat aan woorden en beelden die passen bij verlies en bij het verdriet van mensen. 
Naast pastoralezorgbijuitvaart.nl schrijft Ellen levensverhalen en levensboeken. Het verhaal van de ander is altijd haar uitgangspunt.

Ellen deed de hbo-theologieopleiding tot pastoraal werker, in 2008 behaalde zij mijn certificaat tot voorganger bij uitvaarten (post-hbo). Bij het protestants cursuscentrum De Zevende Hemel i.s.m. Hydepark volgde zij de training De Kunst van het voorgaan (2010).

De dood raakt ons midden in het leven. Soms zien we de dood aankomen, vaak komt de dood onverwachts. We zullen er nooit aan wennen als de dood ons raakt. Dan weten we gewoon niet wat we moeten denken en voelen, welke woorden we kunnen spreken. Soms hebben we voor de dood helemaal geen woorden. Zijn we sprakeloos.

En ondertussen moet er zo veel gebeuren. In Nederland hebben we in de regel een paar dagen om de overledene op te baren, anderen in kennis te stellen, een laatste groet uit te spreken en onze geliefden te begraven of cremeren. De uitvaartondernemer zal ons daarbij zeker helpen. Met haar hulp komt alles op tijd goed.

Rouw noemt men ook wel de prijs van de liefde. Maar wat heb je daaraan als je verward bent en met ongeloof geslagen? Afscheid nemen heeft tijd nodig. Vanaf nu moeten we verder met een lege plaats in ons midden. Een passende afscheidsdienst waarin uitgesproken kan worden wat bij leven soms ongezegd bleef, kan helpen om verdriet leefbaar te maken. Pastoralezorgbijuitvaart.nl ondersteunt daarbij.

Het woord pastor komt uit de christelijke traditie, het betekent herder. Als pastor heeft Ellen van geestelijke begeleiding haar werk gemaakt. Haar studie en praktijkervaring zijn erop gericht om anderen bij te staan in crisismomenten van het leven, bij bestaansvragen. In de pastorale uitvaartzorg werkt zij vanuit de kernwoorden bijstaan, helen, begeleiden en verzoenen.

De christelijke traditie kent tal van symbolen en verhalen die kunnen bijdragen aan het rouwproces. Voor mensen van nu krijgen symbolen pas waarde wanneer zij zich daarin kunnen herkennen. Samen gaan we op zoek naar verhalen, symbolen en teksten van binnen en buiten de kerk die recht doen aan de overledene en waarin ook u zich herkent. Ellen heeft geen pasklare antwoorden, wel kan zij helpen om ruimte te creëren om de emoties die bij verlies horen uit te spreken. Al die gevoelens mogen een plaats krijgen in een afscheidsdienst.

Samen met andere nabestaanden spreken over degene die is overleden, samen zoeken naar woorden die bij het afscheid passen, geeft basis om verder te gaan. 
Een zorgvuldig vormgegeven afscheid waarin twijfel, dankbaarheid en verdriet kunnen worden geuit, is een herinnering om op terug te zien in stille uren.
Een afscheidsdienst kan de kleur hebben van een herinneringsdienst, van een dankdienst, van een rouwdienst. Ook zijn combinaties van die drie mogelijk.

Samen een afscheid samenstellen, een afscheid wat past bij de overledene en nabestaanden. Om een mooie herinnering aan te blijven houden en het verlies te verwerken. Het is mooi wat Ellen doet. Ik denk dat verdriet beter verwerkt kan worden als er over gepraat kan worden, als er tijdens een dienst gezegd kan worden hoe het is. Vol eerlijkheid, want de dood hoort ook bij het leven, ook al is het niet leuk om afscheid te moeten nemen.

Veel mensen hebben angst om over deze zaken te praten. Weten niet wat ze tegen iemand moeten zeggen die net een dierbaar persoon verloren heeft. Sommige mensen gaan dan die persoon ontwijken, niet omdat ze die persoon niet meer willen spreken, maar omdat ze zich geen houding weten te geven. En dat is voor een nabestaande heel erg. Want je hoeft geen ellenlange verhalen tegen diegene te vertellen. Vaak is: ‘ik weet niet wat ik moet zeggen’ genoeg om bij de ander het verhaal op gang te brengen. En daarna is luisteren vaak meer dan voldoende.

Ik kan me zo voorstellen dat mensen tegen Ellen zeggen: waarom kies je voor zo’n vak? Altijd verdrietige mensen, altijd pijn zien. Maar ik denk zelf dat het een vak is waarbij je heel veel kunt bijdragen, waarin je mensen echt kan ondersteunen, en waarin je heel eerlijk en echt ziet hoe het leven is. En ik denk dat het een heel mooi iets is als je dat dagelijks mag meemaken. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s