Dag 207: Ellen Endhoven (www.ellenendhoven.com)


‘De inspiratie voor mijn werk haal ik uit het dagelijks leven’

1992 – 1997 diploma behaald aan de Academie van Beeldende Kunsten Rotterdam (nu Willem de Kooning).

Ellen is begonnen in 1992 in de richting illustratie, maar na een jaar overgestapt naar autonoom 2d. In 1997 afgestudeerd met tekeningen en grafiek.

De inspiratie voor haar werk haalt ze uit het dagelijks leven. Na haar afstuderen is ze begonnen met een serie tekeningen op papier over mensen in herkenbare situaties, mensen die de afwas deden, hangjongeren op een scooter en een oudere man die een taartje besteld. 
Een herkenbare stijl en de humor die toen al te zien was, is eigenlijk nooit meer weggegaan.

Dezelfde onderwerpen werden voortgezet in een serie schilderijen op doek in combinatie met houtskool, textiel,zand of behang. Het tekenen bleef altijd een belangrijke rol spelen. Omdat het werk af en toe illustratief lijkt heeft ze ook nog een tijdje geprobeerd daar opdrachten in te vergaren. Helaas vonden veel bedrijven het werk te vrij om haar opdrachten te geven.


Omdat er nieuw werk moest komen is ze een andere passie, die velen met haar delen, gaan verbeelden. Voetbal. Ze vond dat er te weinig kunst gemaakt werd over voetbal. De 1e serie schilderijen in gemengde techniek kreeg veel aandacht en oa ADO Den Haag kocht een groot doek aan. Ze mocht zelfs het afscheidscadeau van Peter van der Hofstede, dat namens de supportersvereniging werd gegeven, schilderen.

Na enkele opdrachten is ze doorgegaan met voetbalverhalen te schilderen. Het werden hele kleine formaten doekjes van mensen die voetbal kijken op televisie. Of je nou voetbal haat of liefhebt, iedereen kent wel een studio sport verhaal. 
Inmiddels moest ze uit haar atelier waar ze al 7 jaar verbleef en werd ze gedwongen thuis te werken in een tijdelijk atelier. Al dat verhuis deed haar werk geen goed. In die tijd heeft ze wel grote muurschilder opdrachten gedaan, maar weinig geexposeerd. Ze heeft ook nog een serie tekeningen en schilderijtjes over boeren gemaakt, maar die zijn nooit ver buiten het atelier geweest.

In 2006 is ze begonnen met een stickerproject en de stad werd haar galerie. Iedere sticker was zwart wit, hetzelfde formaat, maar ze waren allemaal uniek en met de hand getekend. Op iedere sticker is een hart getekend als liefde voor mijn stad en ondertekent met miss E. Omdat ze een missie had, nl de hele stad volplakken.

Uit deze stickers kon ze weer inspiratie halen voor nieuwe schilderijen. Deze zijn erg gelaagd, stripachtig en vaak met tekst.

De website van Ellen is zo ontzettend leuk om te bekijken. Heel kleurrijk, heel divers, ik word er echt vrolijk van. 

Vooral het stickerproject vond ik erg gaaf! Toen ik las over dit project, ging ik meteen terugdenken of ik deze stickers ergens heb gezien. Ik kwam erachter dat ik de stickers nooit heb gezien. Dat kan natuurlijk komen door het feit dat ik niet in die stad aanwezig ben geweest. Maar door hier over na te denken realiseerde ik me dat ik de laatste tijd heel weinig zie wat er om me heen gebeurt. Omdat ik haast heb, of omdat ik in gedachten loop, omdat ik zo vast zit in werk/gezin waardoor ik vaak geen zin meer in ‘overbodige dingen’. (Ellen: sorry dat ik deze term gebruik, ik bedoel het niet negatief, maar meer om aan te tonen hoe ik met bepaalde dingen omga).

Maar juist die ‘overbodige dingen’ kunnen heel veel vreugde en vrolijkheid geven. Juist zoiets kleins als een sticker met een grap of een leuke tekening zorgt ervoor dat ik weer even weet waar het om gaat. Dat ik weer weet hoe ik even uit mijn keurslijf moet stappen en moet genieten van de dingen die voorbij komen.

Ook mijn blog is eigenlijk zoiets in de categorie ‘overbodige dingen’. En ik begin er af en toe een behoorlijk keurslijf-gevoel van te krijgen. Dat komt met name omdat ik het mezelf opleg als een ‘moeten’. Als ik dat los laat, geniet ik zo ontzettend van alle verschillende Ellens, met zoveel verschillende beroepen en zoveel verschillende manieren van leven.

Door te schrijven over dit stickerproject zie ik hoeveel vreugde het mij kan geven als ik op deze vormen van kunst let. En hoe vrij ik me kan voelen als ik door de stad loop en geniet van wat er voorbij komt in plaats van te haasten van de ene winkel naar de andere. En dat is toch iedere keer mijn streven: gevoel van vrijheid. Maar ik sluit mezelf iedere keer op, door aan deze dingen voorbij te gaan.

Ellen: je hebt me hierin een sleutel gegeven! 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s