Dag 146: Ellen van Os (www.ellenvanos.nl)

Ellen van Os volgde de Amsterdamse Academie voor Beeldende Vorming, de Molenaar Fashion School en de Academie voor Image Consultancy. Sinds 1990 is zij werkzaam als ontwerpster en coupeuse in het theater en de artiestenbranche (Nationaal Ballet, de musical Cats, diverse artiesten).

Atelier en winkel
Vanaf 1999 heeft zij haar eigen atelier, waar zij zich richt op haar passie om het beste in ieder mens tot uitdrukking te laten komen. Een deel van het atelier is ingericht als winkel. Hier zijn unieke accessories te koop zoals sieraden, hoeden, shawls en tassen. Een groot deel is handgemaakt en ontworpen door verschillende kunstenaars.

In de winkel is ook een kleine collectie kleding te koop. Een maatje meer of minder, uitdagend of wat ingetogener, jong of al wat ouder? Zakelijk, casual of feestelijk? Iedereen is welkom! Ook met het budget kan rekening gehouden worden. De bijzondere stoffencollectie en kleding zullen zeker inspireren bij de keuze van het juiste ontwerp.


Image
Wie wil je zijn, wat zijn je verborgen wensen, welke stijl past bij je en hoe ver durf je te gaan. Is het voor een avond of wil je continuïteit aanbrengen? Wil je een hele nieuwe garderobe of juist je huidige garderobe laten doorlichten?

Ellen van Os voorziet je van een nieuw image dat natuurlijk aanvoelt en toch geheel anders is. Hierbij komen o.a. aan bod; kleur, stijl, make-up en haar. Eventueel begeleidt Ellen nieuwe kledingaankoop. Na afloop ontvang je een persoonlijk werkboek met een overzicht van alles dat besproken is.

Ontwerp
Ellen van Os ziet het als een uitdaging, om in samenspel met jou, dat perfecte kledingstuk te creëren. Zij haalt datgene bij je naar boven waarvan je niet wist dat je het in je had. Of het nu gaat om een origineel kledingstuk dat als basis dient bij verschillende gelegenheden of dat het gaat om avondkleding of een bruidsjurk, maatkleding is en blijft uniek en exclusief. Een persoonlijk kledingstuk is een cadeau dat je jezelf mag geven.

Kleur
De juiste kleur maakt slanker of voller waar nodig, ze geeft zekerheid, esprit en glamour. Door middel van een kleuranalyse bepaalt Ellen van Os wat je persoonlijke kleurpallet is. Het is heel verrassend om te zien dat met de goede kleuraccenten je persoonlijkheid ineens volledig tot zijn recht komt. Je zit daardoor beter in je vel en dat bevordert je zelfvertrouwen.

Als een vrouw een ruimte binnenkomt
En de mensen zeggen:
‘Wat een mooie jurk’
dan is zij niet goed gekleed.

Als de mensen zeggen:
‘Wat een mooie vrouw’
dan weet je dat ze goed gekleed is.

Dit laatste vind ik een hele mooie uitspraak. En zo waar! Alle keren dat ik zelf een kleding miskoop heb gehad, is als ik exact hetzelfde had gekocht wat ik bij iemand anders leuk vond staan. Maar dan was de kleur gewoon niet passend bij mij. Of het model. Bij die andere persoon stond het zo leuk, omdat die persoon gewoon anders was dan ik. Ik probeer dus nu heel erg te kijken naar hoe ik zelf ben, welke kleuren bij mij passen, en hoe mijn figuur is. Alleen dan kom ik zelf helemaal tot mijn recht.

Ik zie dat Ellen vanuit het eigen ontwerpen naar de kledingadvies is gegaan. Zij kan haar klanten dus heel goed bekijken qua figuur en stijl, omdat ze de ervaring van het ontwerpen kent. Het lijkt me ook fantastisch om te ontwerpen voor een theater show, en om alle kostuums uiteindelijk op het podium te zien. Want ook daar moet een kostuum zo passend zijn op de rol, zodat de acteur en het publiek helemaal in de rol opgaat.

Mooi detail: de hoeden die Ellen gebruikt op haar website en in haar atelier/winkel zijn van Myra van de Korput. Deze hoedenmaakster komt uit Barendrecht (waar ik woon) en heeft al vele prijzen gewonnen met haar schitterende exemplaren. De wereld is klein…

Advertenties

Dag 145: Ellen Romeijn (www.ellenromeijn.nl)

Ellen Romeijn (zie eerste foto) is een freelance haar en make-up styliste. Ze woont in Amsterdam, en werkt door heel Nederland en ook in het buitenland.

Ellen is haar carierre begonnen als kapster, maar heeft zich daarna gespecialiseerd in haar en make-up in de fashion wereld. Ze heeft hiervoor een opleiding genoten bij The Hairschool & House of Orange Make-up School. Ze werkt mee aan modeshows, foto shoots, reclamespots en advertenties.



Haar meest recente projecten zijn Amsterdam International Fashion Week, Tommy Hilfiger, Claudio Ferrici, KPN.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gisteren schreef ik een blog over het werken achter de schermen, over het ondersteunen om iemand anders beter neer te zetten. Vandaag heb ik weer zo’n Ellen die achter de schermen werkt. Bij Ellen Romeijn zie ik echter heel letterlijk haar expertise naar de voorgrond komen. Ze maakt de modellen op, die daarna de catwalk opgaan. Daar zie je hoe mooi ze zijn geworden.

Als ik de foto’s zie van het werk van Ellen, zie ik een hele eigen stijl. Heel natuurlijk, heel erg passend bij de persoon, heel classy. Als ik een foto van Ellen zelf zie, dan zie ik dat zijzelf ook zo is: ik vind haar heel natuurlijk en classy, dat wat ze maakt past bij haar.

Door middel van het schrijven van mijn blogs en mijn boek probeer ik ook mijn eigen stijl te ontdekken. Maar hoe weet ik wat mijn eigen stijl is? Hoe kan ik diezelfde stijl volhouden? Ik merk dat ik ‘gewoon maar wat schrijf’, het komt gewoon uit mijn vingers. Gelukkig hoor ik om me heen dat mijn blogs heel fijn lezen, en dat is natuurlijk het belangrijkste. Maar soms maak ik me ineens vreselijke zorgen dat ik geen stijl heb. Dan lees ik andere blogs, dan zie ik veel humor, of iemand die hele mooie woorden gebruikt. En dan denk ik: ah, die stijl moet ik ook aannemen. Maar omdat dat niet echt van mij is, lukt me dat niet echt.

Ik heb geleerd van een kledingadviseuse dat ik bij het kiezen van mijn kleding een aantal woorden in mijn hoofd moet hebben hoe ik eruit wil zien. Bij mij is dat ‘vrouwelijk, stoer en vrijheid’. Misschien moet ik voor mijn schrijfstijl ook een paar woorden bedenken, zodat ik het daaraan kan afmeten. Zoals ‘leesbaar, emoties, van mezelf’. Of: ‘persoonlijk, met aandacht, diep’.

Mmmm, best moeilijk. Misschien moet ik maar ‘gewoon wat opschrijven’. Is misschien wel stijl genoeg.

Dag 144: Ellen Blazer

Ellen Blazer (1931) is 40 jaar lang regisseuse, producente, documentairemaakster, eindredactrice en vooral formatbedenkster bij de VARA. Ze werkt van 1956 tot 1996 bij de VARA en is het brein achter bekende en langlopende programma’s als Twee voor Twaalf, Per Seconde Wijzer en de talkshows van Sonja Barend met wie ze 20 jaar lang samenwerkt.

Na haar pensioen vat Blazer de drijfveer achter haar werk als volgt samen: ‘Als je een mooi boek hebt gelezen, dan leen je het het aan je vrienden. Aan je goeie collega’s vertel je graag dat je in de vakantie zo’n schitterend stadje hebt bezocht. Die nogal kinderlijke behoefte om te vertellen wat er aan moois, ontroerends of bijzonders te beleven valt ligt ten grondslag aan een flink aantal televisieprogramma’s waar ik verantwoordelijk voor was.’

Hieronder een kort fragment, Adriaan van Dis interviewt Ellen Blazer. Ze is zo eerlijk, dat is erg mooi om te zien.

http://biografie.vara.nl/#/persoon/107/ellen-blazer?item=183&type=video&title=adriaan-van-dis-interviewt-ellen-blazer&totop=1

Ellen Blazer bleef het liefst achter de schermen, maar Coen Verbraak is erin geslaagd Blazer over te halen om mee te werken aan de film Schitteren in de Schaduw. Zestig jaar televisie deed haar uiteindelijk toestemmen en nu is ze er blij mee. ‘Ik vind het een mooie film geworden.’

http://www.nederland2.nl/programmas/3291-ellen-blazer-schitteren-in-de-schaduw

 

Ik vind het een briljante titel: ‘Schitteren in de schaduw’.

Ik heb er zelf heel veel moeite mee. Ik ben zelf meer de Sonja Barend die op de voorgrond wil. Maar het is me tot nu toe nog niet helemaal gelukt. Ik heb altijd keuzes gemaakt die me uiteindelijk op de achtergrond zetten, vaak zonder dat ik het in de gaten heb. Pas op het moment of even daarna realiseer ik me dan dat ik weer niet op de voorgrond sta. In zowel werk als prive ben ik altijd de ondersteuner. En in tegenstelling tot Ellen Blazer wil ik uit de schaduw in het licht.

Ik vraag me de laatste tijd echt af hoe het komt dat ik toch steeds onbewust voor de schaduw kies. Is het iets wat ik van huis heb meegekregen? Is het omdat ik net niet genoeg durf heb? Ben ik te onzeker?

Omdat ik mezelf positioneer als ondersteunend, zien mensen mij ook zo. Ik moet mezelf dus op een andere manier presenteren. Maar hoe doe ik dat? Prive gezien moet ik aan mijn onzekerheid werken. Me realiseren dat ik niet minder ben dan een ander. Ik ben namelijk snel geimponeerd door mensen waarvan ik het idee heb dat ze meer weten, beter zijn, mooier zijn. Waardoor ik me terugtrek in de schaduw. Naarmate ik ouder word, merk ik wel dat ik hier steeds beter mee om kan gaan.

Maar zakelijk gezien zal ik mijn hele business moeten omgooien. Secretariele dienstverlening blijft een vak achter de schermen. Het is een van de redenen dat ik mijn boek aan het schrijven ben. Dat ik, naast dat ik erg van het schrijven hou, helemaal zelf iets heb gemaakt, vanuit mijn eigen gedachten, mijn eigen inbreng.

Ik vind het erg mooi om te zien hoeveel voldoening Ellen Blazer had van haar plek in de schaduw. En soms wil ik mezelf dwingen er tevreden mee te zijn, zodat ik niet de hele boel overhoop hoef te halen. Maar ik weet dat diep van binnen een ander verlangen zit, en daar wil ik toch voor gaan. Zodat ik aan het einde van mijn leven, achter de geraniums, met een lekker glas prosecco, kan terugkijken op een leven waarin ik alles uitgehaald heb. 

Dag 143: Ellen Stok (www.tekstbureaupuntig.nl)

Ellen Stok heeft haar eigen tekstbureau: Tekstbureau Puntig. Een tekst schrijven is niet zo moeilijk. Maar het overbrengen van een boodschap is een ander verhaal. Moeilijke woorden, lange zinnen en grote gedachtesprongen maken de tekst voor een ander onduidelijk. Het gevolg is dat de lezer de boodschap niet begrijpt of de tekst zelfs helemaal niet leest. Tekstbureau PUNTIG schrijft teksten die uitnodigen tot lezen.

Duidelijke teksten, zonder onnodig vakjargon, prettig leesbaar, passend bij de kennis van de doelgroep.
En natuurlijk zonder spelfouten. ‘Puntig’ omdat teksten effectiever zijn met minder woorden, als het maar de juiste zijn! Tekstbureau Puntig levert diverse diensten: Corrigeren,
herschrijven, schrijven, interviewen.

Vandaag heb ik gezocht naar evenementen tijdens Pinksteren. Wat wordt er veel georganiseerd tijdens deze dagen! Pinkpop, Elfstedentocht op de fiets, bergwandelingen en natuurlijk ook de Roparun. Daar zag ik Ellen Stok, in het Roparun Team 269 ‘t Kaasmes. Zij stelt zich als volgt voor:  

Ellen Stok

Dit jaar fiets ik voor de derde keer mee met het enthousiaste team van het Walburg College. Ik ben 49 jaar en mijn zoon zit in de tweede klas op het Walburg College. Bijna iedereen kent wel iemand die kanker heeft of gehad heeft. Zelf heb ik vier jaar geleden borstkanker gehad, waar ik gelukkig goed van hersteld ben. Maar in mijn naaste omgeving zijn ook mensen overleden aan deze ziekte. Het is belangrijk dat mensen die heel erg ziek zijn nog een zo comfortabel mogelijk leven kunnen leiden, samen met hun naasten. Daar proberen we zo veel mogelijk geld voor bij elkaar te lopen.
Het is fantastisch om te ervaren waartoe je in staat bent met een enthousiast team om je heen. Vorig jaar heb ik er heel veel energie aan over gehouden. Ik hoop dat het ook dit jaar weer een mooi avontuur wordt. We gaan er voor!

Ik heb veel bewondering voor mensen die een doel als de Roparun voor ogen hebben. Het trainen met een team betekent enerzijds dat je elkaar kunt steunen, en anderzijds dat je zelf ook moet steunen. Dat je door moet gaan, niet alleen voor jezelf maar ook voor de ander van je team. ‘De ander’ is in dit geval ook degene die kanker heeft, en waarvoor geld wordt ingezameld. Een extra impuls om door te zetten.

Ik vind het erg knap van Ellen dat zij zich hiervoor inzet, zeker nadat ze zelf is getroffen door borstkanker. Het feit dat ze zelf heeft moeten vechten tegen deze ziekte en nu voor anderen vecht: petje af!

Dag 142: Ellen Kroeze (www.helderrood.nl)


De Kunst van creatie!

 

 

 

Atelier|Helderrood is de creatieve onderneming van Ellen Kroeze en Dick Lubbersen. Zij combineren het beeldend kunstenaarschap met het geven van cursussen, workshops en teambuildingsactiviteiten en het geven van advies en input op het gebied van communicatie, concept en creativiteit.

‘Ons atelier bruist van creativiteit, het is een werkplaats van ontdekken, verrassen en een andere kijk op dingen. Uitgedrukt in kleur, tekst, schilderijen en objecten. Dat delen we graag!’

Ellen Kroeze is professioneel geschoold op het gebied van beeldende kunst. Haar inspiratie haalt ze uit alledaagse dingen, herinneringen, emoties en gevoelens, iets wat er toe doet.

Bij deze inspiratie maakt Ellen gebruik van voorwerpen om dit beeldend te versterken. Jurken, stoelen, laarsjes en fruit zijn terugkerende elementen in haar werk.

De jurkjes wapperen in haar schilderijen verstild in de lucht. Jurkjes staan voor het meisje, het vrouw zijn. Zij symboliseren alle bijzondere vrouwen die zij gekend heeft in het nu, en aan de andere kant van de tijd.

De stoelen in haar werk hebben karakter. Ze staan voor de mensen bij wie ze horen en worden vaak van generatie op generatie doorgegeven. De ene keer hangen er stoelen aan de waslijn, terwijl in het volgende beeld de stoelen pootje baden aan zee.

Hoewel de stoelen in haar vroegere werk meestal een onderdeel vormden van het interieur, bevinden ze zich in haar huidige werk steeds vaker in het landschap. Een plek waar ruimte en rust is. Een omgeving waar de zon je huid verwarmt en de wind door je haren wappert.

Niet alleen de schilderijen van Ellen Kroeze vind ik visueel gezien prachtig, ook de gedachten erachter. ‘Jurkjes verstild in de lucht’, ‘jurkjes symboliseren het vrouw-zijn’, ‘stoelen met karakter omdat ze generaties lang worden doorgegeven’.

 

Als ik naar de schilderijen met de stoelen kijk, moet ik denken aan het televisieprogramma ‘De Stoel’. Daarin ging Rick Felderhof met een autootje op pad met op het dak een rieten stoel. Dan ging hij langs bij bijzondere mensen. Mensen die anders waren. Althans, dat vond de maatschappij. Het waren soms inderdaad zonderlinge figuren, die echt als een soort van kluizenaar leefden. Maar er waren ook mensen bij die een gewoon een andere kijk op het leven hadden. En eigenlijk waren het altijd mensen die helemaal niemand tot last waren met hun manier van leven. Zij kozen gewoon voor een eigen weg, de weg die hen goed leek, ook al zag de omgeving dat totaal anders. Lef als je dat durft door te zetten.

 

In de schilderijen van Ellen zie ik ook dat echte, het er mogen zijn om het zijn. Ellen beschrijft dat haar stoelen vroeger vaak in een interieur stonden, en nu steeds meer in een landschap. Ik zie dan iemand die zelf steeds meer vrijheid durft te nemen, die steeds meer lak krijgt aan ‘hoe het hoort’. Want dat is voor mij het echte omdenken: als je geen angst meer hebt om buiten de kaders te gaan. Als je helemaal kiest voor datgene wat bij jou past.

 

 

Misschien moet ik deze laatste 2 zinnen eens in de IK-vorm zetten?

 

‘Want dat is voor mij het echte omdenken: als ik geen angst meer heb om buiten de kaders te gaan. Als ik helemaal kies voor datgene wat bij mij past.’

 

Zo. Die zit.

 

Dag 141: Ellen Budde (www.ellenbudde.nl)


Ellen Budde is werkzaam geweest in de gezondheidszorg en het onderwijs. Momenteel werkt zij als senior projectmanager bij de Hogeschool van Amsterdam.

Wat is er mooier dan daar te wonen en te werken, waar je hart ligt. En dat is voor Ellen in Amsterdam.
Ze is er geboren en getogen. Na de middelbare school en haar opleiding tot creatief therapeut begon haar loopbaan in de gezondheidszorg in Psychiatrisch Ziekenhuis Endegeest in Oegstgeest. Na 10 jaar heeft zij de overstap gemaakt naar het onderwijs. Eerst als docent en daarna als coördinator van de opleiding Activiteitenbegeleiding op het R.O.C. Leiden.

In die periode is zij naast haar baan in het onderwijs, gestart met haar eigen praktijk voor training en loopbaanbegeleiding en sindsdien geeft zij supervisie, workshops en lezingen.
Sinds 1998 werkt ze op de Hogeschool van Amsterdam, eerst als docent en daarna vanaf 2001 als projectmanager. Ellen doet met veel plezier projecten op het gebied van organisatie en management zoals het nieuwe werken en duurzaamheid. Zij is gespecialiseerd in verandertrajecten in management en organisatie en geeft hierover trainingen en workshops. Ellen heeft over het onderwerp creatieve interventies in verandertrajecten, meerdere publicaties op haar naam staan.

Dit boek is geschreven vanuit mijn persoonlijke ervaring als manager met situaties uit de praktijk. In 2001 werd ik, als docent in het HBO gevraagd voor de functie van projectmanager. Dat was de start van mijn loopbaan als manager. Ik vond mijn nieuwe functie geweldig, maar ook turbulent en had regelmatig momenten dat de moed mij in de schoenen zonk en mij afvroeg of ik wel geschikt was voor deze klus.

Ik realiseerde mij dat je juist die ervaring niet in boekjes vindt, maar in de praktijk leert. Dat uiteindelijk was een aantal jaren later, de aanleiding om dit boek te schrijven en zo mijn kennis en ervaring te delen met andere managers.

Iedere manager zal in een of meer van deze situatieschetsen, zichzelf herkennen en denken: ”Ja, dat ben ik!”. Het is geen theorieboek en je vindt er niet het geijkte ‘zo moet het’. Wat je er wel vindt zijn herkenbare praktijksituaties, die verhalend, anekdotisch en met humor zijn beschreven, iedere situatieschets afgesloten met tips en tools. Dit is ‘storytelling’ en zal je daarom aanspreken en een steun in de rug zijn in al die boeiende, maar soms ook lastige situaties die je als (beginnend) manager kunt tegenkomen.

Ik wens je veel plezier en inspiratie met dit boek.

In dit boek heb ik mijn ervaringen met beeldende werkvormen in de hulpverlening en mijn werkzaamheden als projectmanager samengebracht. Door de kennis uit deze twee gebieden met elkaar te verbinden ontstaan er nieuwe invalshoeken en interessante mogelijkheden in veranderprocessen. In verandertrajecten en management wordt er gestreefd naar verbetering. Dat kan gaan om een verbetering van welbevinden, van organisaties, resultaten en van producten. In alle gevallen komen er veranderprocessen op gang en worden mensen gemotiveerd om tot verbeteringen te komen.

Beeldende werkvormen en processen zijn van toepassing op projectmanagement  en verandermanagement en prima middelen om veranderprocessen aan te sturen en ondersteunen.

Het samenbrengen van het beste van beiden heeft geleid tot een transparante theorie over veranderingstrajecten, uitgewerkt met beeldende werkvormen. Hierdoor is het mogelijk om op een nieuwe en verrassende manier te kijken naar veranderprocessen.

Ik wens je veel inspiratie met die boek, of het nu is in hulpverlening of in organisaties waar mensen gemotiveerd worden om tot verandering te komen.

Voor ieder die zich bezig houdt met verandertrajecten en het begeleiden van de professionele ontwikkeling van mensen, bevat dit boek een schat aan ideeën voor creatieve interventies.

Ik heb dit boek geschreven vanuit mijn ervaring als coach en begeleider.

Intermezzo is bestemd voor coaches,  trainers en veranderkundigen. Of het nu is voor een volle zaal, in een groep of bij een individueel verandertraject, in Intermezzo vindt je altijd een werkvorm die past bij jouw stijl en bij jouw doelgroep.

De thema’s en werkvormen uit Intermezzo kun je inpassen in je eigen methodiek, waardoor jouw werkwijze verrijkt wordt met bijvoorbeeld een speelse kennismakingsoefening, een gerichte startopdracht, een thematische opdracht, een verdiepend thema of een ontspannen moment tussendoor.

De opdrachten zijn kort en vragen weinig voorbereiding. Bij iedere opdracht vindt je praktische informatie over het doel, het thema, de geschatte duur van de opdracht en de werkvorm. Kies er uit wat je kunt gebruiken voor jouw activiteiten en werkzaamheden.

 

Dit boek is een weergave van mijn werkzaamheden in de psychiatrie, waar ik tien jaar als beeldend therapeut gewerkt heb. Het boek is geschreven na mijn overstap naar het onderwijs, als een soort afscheid van mijn baan als therapeut.

Het bevat meer dan 100 werkvormen en opdrachten voor beeldende werkvormen voor individuele – en groepsbegeleiding en uitleg over werkwijzen en diverse methodieken.

 

Ellen heeft heel veel geschreven vanuit haar vakgebied. Het boek wat ik aan het schrijven ben is een roman, dus een totaal ander genre. Maar als ik zie wat Ellen geschreven heeft, inspireert mij dat ontzettend. Want ook ik heb diverse ervaringen opgedaan in mijn loopbaan als secretaresse, zowel in loondienst als met een eigen bedrijf. Op basis van de website van Ellen schieten er meteen allerlei ideeen door mijn hoofd wat ik daar mee zou kunnen doen. Om op een meer zakelijke manier te schrijven, waarmee ik andere mensen kan helpen.

Zeker het boek ‘Alle kikkers in de kruiwagen’ is een boek gebaseerd op het delen van ervaringen uit de praktijk. Dat vind ik erg boeiend, want ik leer ook graag in de praktijk. En als het verhaal met humor geschreven wordt, is het ook erg leuk om te lezen.

Maar eerst moet die roman af. Dus tot dan schrijf ik alle ideeen op in mijn (inmiddels beruchte) opschrijfboekje. Zodat ik daar straks lekker doorheen kan bladeren en met mezelf kan brainstormen over een nieuw boek. Misschien maak ik van al deze Ellens wel een boek. Ook nog een idee. Gauw mijn opschrijfboekje pakken…

Dag 140: Ellen Verweij (www.ellenschildrenfund.org)

In mijn zoektocht kwam ik Ellen Verweij tegen. Een vrouw die zich met hart en ziel inzet voor kansarmen in deze wereld. Toen ik de website las, kreeg ik al een vreemd gevoel omdat alles in de verleden tijd was geschreven. Dus zocht ik verder op Google, en kwam ik erachter dat Ellen niet meer leeft. Ondanks dat ik haar nooit heb gekend, zit ik nu met een heel gek gevoel achter mijn computer. Ze was namelijk maar een jaar ouder dan ik, en is geen natuurlijke dood gestorven.

Ik wil jullie meegeven hoeveel goed werk ze heeft gedaan, en hoeveel er nog doorgaat na haar dood. Zo zie je maar wat je kunt achterlaten aan de wereld. Ik heb kippenvel.

 

Ellen werd op 26 januari 1971 geboren in Oudewater. Ze was de jongste van een gezin met zes kinderen. Ze groeide op in Oudewater, ging in Gouda naar de middelbare school en vertrok op haar achttiende naar Leiden. Daar studeerde ze HBO-V aan de Leidse Hogeschool. Vooral de sociaalverpleegkundige richting trok haar. Later specialiseerde ze zich via een tropenopleiding tot verpleegkundige in tropische landen.

Ellen was haar hele leven zeer begaan met het lot van mensen die moeilijk voor zichzelf op kunnen komen. Of ze nou slachtoffer zijn van ongelukkige omstandigheden, van verkeerde regimes of van armoede, ouderdom of ziekte. Dit kwam vanuit haar hart en geïnspireerd door haar geloof in God. Haar drive was ook duidelijk zichtbaar in haar werk. Daarin vervulde ze onder meer de volgende functies: wijkverpleegkundige, verpleegkundige in een psychiatrische inrichting, medewerker op een consultatiebureau, medische opvang asielzoekers, medewerker meldpunt ernstige overlast en bemoeizorg en als laatste HIV/AIDS-consulente in het Amsterdam Medisch Centrum (AMC). In deze laatste functie richtte zij zich vooral op de Afrikaanse doelgroep.

Ook in de tropen zette ze haar kennis en ervaring in. In 1997 werkte ze zeven maanden in Calcutta, India, als hoofdverpleegkundige (“nurse in charge”) in een straatkliniek voor moeder-en-kind-zorg. Ze deed dit als vrijwilliger voor de organisatie Calcutta Rescue India, uitgezonden door de Nederlandse supportgroep (Calcutta Rescue Nederland). Ook na deze periode bleef ze zich vol enthousiasme als vrijwilliger vanuit Nederland voor deze organisatie inzetten. Ze zat in de PR-commissie en deed in die rol veel aan fondsenwerving. Onder meer door Indiase ‘handicrafts’ te verkopen op markten en vanuit kerken.

In 2004 assisteerde Ellen in Malawi, Afrika, een maand lang een bevriende verpleegkundige, die daar een kliniek van een weeshuis leidt. Ook voor dit doel bleef ze zich later vanuit Nederland inzetten. Ze sprak regelmatig haar netwerk aan voor giften en regelde de versturing van hulpgoederen.

Ellen’s leven was niet gevuld met een ‘normale’ baan, relatie en gezin. Ze voelde een innerlijke hartstochtelijke roeping om zich waar mogelijk verdienstelijk te maken voor andere mensen. En dit deed ze niet alleen in haar (vrijwilligers)werk, maar ook in haar directe omgang met familie en vrienden. Op Ellen kon iedereen altijd rekenen.

—————————————–

In Netwerk een exclusief interview met Bill Clinton. De oud-president van de Verenigde Staten vertelt over de dood van Ellen Verweij, een Nederlandse vrijwilliger van de Clinton Foundation. Zij werd op 24 november 2006 neergeschoten in Lesotho, Afrika. Een paar uur later stierf ze aan haar verwondingen. Haar vriend Wiert Jan de Raaf overleefde de aanslag en met hem ging Netwerk terug naar Lesotho.

De moord op Ellen heeft het hele leven van Wiert Jan compleet veranderd. Hij is kapot van verdriet, maar wil de dromen en idealen van zijn vriendin voortzetten. “Ellen was een idealist, cijferde zichzelf weg voor anderen.” Na haar dood richtte hij samen met vrienden en familie het Ellen’s Childrens Fund op om haar idealen voort te zetten.

Ellen werkte samen met haar vriend als vrijwilliger voor de Clinton Foundation, opgericht door de Amerikaanse oud-president. In Lesotho zou ze lokale artsen en verpleegkundigen coachen op het gebied van hiv- en aidsbehandeling, zodat deze vervolgens in hun eigen klinieken betere zorg zouden kunnen bieden. Toen Clinton hoorde van de tragische dood van de 35-jarige verpleegkundige, nam hij direct contact op met haar vriend. Een paar weken later ontmoette Clinton de ouders van Ellen.

Netwerk zocht Clinton op in New York. De oud-president vertelt over de moord op een van zijn vrijwilligers, zijn contacten met de familie van Ellen en zijn betrokkenheid bij het onderzoek naar de moord. 

Op de laatste vrijdag van hun verblijf in Lesetho ging het mis. Na een afscheidsborrel reden Ellen, Wiert Jan met nog twee vrijwilligers in een taxi naar de bed and breakfast waar ze verbleven. Dit onderkomen bleek van de minster van Handel te zijn. Toen ze op de oprit uitstapten volgden, zo bleek later, 28 knallen. Wiert Jan dacht eerst aan vuurwerk, maar toen hij zich omdraaide, zag hij Ellen achterover vallen. “Ellen kreunde ‘Ik ga dood’. En ik zei: ‘Het valt best mee, je gaat niet dood. Niet nu, niet hier, we hebben nog zoveel te doen’.” Ze werd naar het ziekenhuis gebracht waar ze later overleed aan haar verwondingen.

Wie achter de aanslag zit, is nog steeds niet opgehelderd. Volgens Wiert Jan ging het mogelijk om huurmoordenaars die de minister van Handel om het leven moesten brengen. Die dag had de koning van Lesotho het parlement ontbonden. De minister gold als een belangrijke kanshebber voor het premierschap.

Ellen’s vriend, Wiert-Jan de Raaf, heeft in februari 2007 het initiatief tot oprichting van de Ellen’s Children Fund (officiële naam Ellen Verweij Stichting)  genomen. Hij is voorzitter van een bestuur van vijf leden. Alle bestuursleden zijn naaste familie of vriend(in) van Ellen en bestuurslid op grond van hun kennis, ervaring en competenties.

De bouw van het Ellen Verweij House is begonnen

In 2012 gaan de Keys for Kids ambassadeurs werken aan het Ellen Verweij huis op het Glen Stella weeshuiscomplex. Ellen’s Children Fund is het fonds wat een grote bijdrage geeft aan Keys for Kids. 
Dit zijn de eerste foto’s van de bouw (mei 2012)