Dag 86: Ellen Urselmann (www.ellenurselmann.com)


Ook Ellen Urselmann reageerde enthousiast op mijn Ellen-oproep op Twitter. Ze had op mijn blog gekeken, maar miste wel wat fotomateriaal. En dat ben ik eigenlijk wel met haar eens. Het doel van mijn blog is schrijf-discipline. Mijn doel is niet om alles op te leuken met plaatjes. Maar aangezien het schrijven steeds sneller gaat, en ik zulke leuke en interessante Ellens heb, is het heel leuk om er visueel bij te gebruiken. Dat kan ook veel verduidelijken, of leesbaarder maken. Dus bij deze naast het geschrevene ook foto’s van het werk van Ellen Urselmann. Ik vind het ontzettend mooi wat ze maakt.

Ellen Urselmann is in 1978 geboren in Venlo. Ze woonde respectievelijk in Venlo, Maastricht, Amsterdam, Kaapstad en Baarlo. In 2000 studeerde ze af aan de Academie voor Beeldende Kunsten Maastricht en in 2003 studeerde ze af aan de afdeling glasvormgeving van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam.

Ellen Urselmann exposeerde haar werk in diverse galerieën en musea. Onder andere Galerie Judy Straten, Braggiotti Gallery, Stellenbosch Gallery en het gemeente museum Den Haag toonden haar werk. Op beurzen als PAN Amsterdam, Object Rotterdam en Berliner Liste presenteerde ze recent werk.

Ze werd genomineerd voor de driejaarlijkse Bernardine de Neeve Prijs. Urselmann vertegenwoordigde Nederland in de European glass context in Bornholm, Denemarken. Internationale erkenning kreeg ze in 2006 met het winnen van de European Young Artist Prize. Als (gast)docent was en is Urselmann verbonden aan diverse onderwijsinstellingen zoals de Academie Beeldende Kunsten Maastricht.

Ellen Urselmann legt het ongrijpbare vast. Een gedachte, een gevoel, nét op dat ene ogenblik voordat het niet meer tastbaar is. De kwetsbaarheid van het heden, de spanning tussen de toekomst en het verleden. Tussen ooit krijgen en nooit meer hebben. Ze vangt gedachtes op het moment dat ze ongrijpbaar dreigen te worden. Stilstaan op het spannendste moment, even met beide benen op de grond. Ellen Urselmann stelt de vraag: hoe zijn we hier gekomen, hoe nu verder…

Deze laatste alinea vond ik zo ongelooflijk mooi, vooral ook omdat het precies verwoord wat ik in haar werk zie. Gedachtes vangen op het moment dat ze ongrijpbaar dreigen te worden vind ik ook een herkenbaar gevoel. Soms gebeurt er iets waar ik niet goed mee overweg kan, en dan vraag ik mezelf af waarom. En waar dat gevoel vandaan komt. En dan voel ik dat ik bijna bij het antwoord ben, maar dan glipt het toch weer weg. Ik ben dan zo iemand die erover blijft piekeren, want ik wil achter die wand komen die ik zelf heb opgebouwd, om te zien wat ik nou eigenlijk echt voel over bepaalde dingen. Maar meestal is de beste manier om het los te laten, en dan ineens zie ik het. Of voel ik het.

Vooral bij het object met de kraan zie ik deze vergelijking. De druppel blijft altijd een poos hangen, maar is dan ook ineens verdwenen. En het object genaamd ‘Stop forgetting’ vind ik dan weer heel leuk gevonden: doe de stop erop om het niet te vergeten.
(Althans, dat zie ik erin).

De ketting van kralen en een zandloper ‘Time’ vind ik helemaal prachtig. Mooi om te dragen en je ervan bewust te worden dat de tijd jouw tijd is. Dat het belangrijk is om jouw tijd op jouw manier in te vullen. Hij gaat al zo snel. Bij deze ketting kun je de zandloper ook even liggend houden. Om, zoals Ellen zo mooi beschrijft: ‘Stil te staan op het spannendste moment, even met beide benen op de grond.’ 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s